Μουσικό από..θεμα | Εκπομπή 06 | Διαφημίσεις

  • Εισαγωγή

Μαξ στο Μέγκα  https://www.youtube.com/watch?v=c2hxb39YTTU

Η σημερινή εκπομπή έχει ως θέμα τη διαφήμιση και ότι αυτή συνεπάγεται. Θα κάνουμε μια αναδρομή στη διαφήμιση. Επίσης θα ακούσουμε διαφημίσεις που σημάδεψαν τα παιδικά και όχι μόνο χρόνια μας, θα κρίνουμε διαφημίσεις που μας πειράξανε και μέσα σε όλα αυτά θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε γιατί οι διαφημίσεις συνεχίζουν ακόμα και σήμερα να βρίσκονται παντού, στην τηλεόραση, σε μεγάλες πινακίδες στους δρόμους, σε όλο το διαδίκτυο, στο ραδιόφωνο, στις εφημερίδες, στους χώρους εργασίας, σε όλα τα καταστήματα, στις καφετέριες σε όλη μας πραγματικά τη ζωή καθορίζοντας την ίδια μας τη ζωή και διαμορφώνοντας και δημιουργώντας τις ανάγκες μας εντός εισαγωγικών.


The Slits "Spend, Spend, Spend (https://www.youtube.com/watch?v=vKvmn44xSCk)

  • Ορισμοί διαφήμισης

Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, Ο σύγχρονος άνθρωπος, Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα 21977, σελ. 70-71

(…) Η διαφήμιση είναι πολιτική, κοινωνική, εμπορική. Είναι το σκληρό σφυροκόπημα που επιδιώκει να επιβάλει ένα προϊόν, οποιασδήποτε μορφής. Αυτό το προϊόν μπορεί να είναι μια πίστη, μια κοινωνική οργάνωση, ένα πολιτικό καθεστώς ή ένα είδος της καθημερινής χρήσης. Όλοι οι τρόποι επικοινωνίας έχουν επιστρατευτεί, για να υπηρετήσουν την προπαγάνδα (…).

(…) θύμα αυτής της μηχανορραφίας, ο άνθρωπος της εποχής είναι υποχρεωμένος, ακόμα και για τη διάσωση της ατομικής του αξιοπρέπειας, ν’ ανανεώνει τα ατομικά μέσα μεταφοράς του, τα έπιπλά του, τα σκεύη του, ν’ αλλάζει τρόπο ζωής, να γίνεται άλλος. Αυτές οι μεταμορφώσεις απαιτούν πρόσθετες δαπάνες. Και οι δαπάνες πρόσθετο μόχθο. Και ο πρόσθετος μόχθος, προσανατολισμένος προς υλικά αποχτήματα, περιορίζει ολοένα και περισσότερο τον ελάχιστο χρόνο της προσωπικής ζωής (…).

(…) Η διαφήμιση και η προπαγάνδα στηρίζονται στην επανάληψη: το ίδιο πράγμα κι ολοένα το ίδιο πράγμα, όπου σταθείς κι όπου βρεθείς, με κάθε τρόπο και με κάθε μορφή, ίσαμε που να απηυδήσεις και να παραδοθείς απροστάτευτος. Και καλά όταν πρόκειται για ένα σαπούνι ή για ένα πακέτο τσιγάρα ή για ένα μπουκάλι κρασί. Μα και για τα πιο ακριβά και για τα πιο βαθιά και για τα πιο αναπαλλοτρίωτα του ανθρώπου; Με το δαίμονα ετούτο κι η πειθώ καταντάει ψυχικός καταναγκασμός, μια τοξίνωση, ένα φοβερό υποκατάστατο πνευματικής ενέργειας, όχι μια έκφραση πληρότητας κι ευφορίας. κι επιτέλους… είναι ολοφάνερο, πως μια λέξη που μας τη λένε και την ξαναλένε χάνει πια το ζεστό της περιεχόμενο, χάνει το ειδικό της βάρος. Και δεν υπάρχει πράγμα πιο αξιολύπητο από τον άδειο και κούφιο λόγο, που δεν πέφτει στην ψυχή και στο νου σαν τη φλόγα, που περνάει από μέσα μας χωρίς αντίλαλο και χωρίς αντιστάθμισμα.


Σωκράτης Μάλαμας - Θίασος 

Η διαφήμιση - λέει ο Umberto Eco - συνέβαλε στο να κάνει και τον φτωχό να θεωρεί ότι έχει το δικαίωμα να θέλει όσα κάποτε είχαν μόνο οι πλούσιοι και έτσι τον έμαθε να τα διεκδικεί και να αγωνίζεται γι’ αυτά. Από το σημείο αυτό ξεκινάει η δύναμή της και γι’ αυτό θεωρήθηκε κινητήριος μοχλός της οικονομίας του ελεύθερου ανταγωνισμού: Αυξάνοντας τη κατανάλωση συμβάλλει στο να διακινείται το χρήμα [...] Εν τούτοις και ο πιο καλοπροαίρετος πολίτης ξέρει ότι ακριβώς επειδή η διαφήμιση συνδέεται με το χρήμα δεν έχει ηθικά διλήμματα. Δεν απασχολεί τις διαφημιστικές εταιρείες αν η υπερκατανάλωση εξαντλεί τους ανθρώπους και το περιβάλλον και δεν έχει ενδοιασμούς στο να προβάλει ένα επικίνδυνο προϊόν ή να εξαπατήσει και να παραπλανήσει το κοινό. Πολλές φορές μάλιστα έχουν απαγγελθεί κατηγορίες σε διαφημιστικές εταιρείες για παραπλανητικές και επικίνδυνες διαφημίσεις, ιδίως όταν αυτές απευθύνονται σε άτομα που έχουν περιορισμένες γνώσεις […] Η διαφημιστική προπαγάνδα χρησιμοποιεί τηλεόραση, ραδιόφωνο, διαδίκτυο, κάθε χώρο και κάθε εκδήλωση πολιτιστική και αθλητική για να προβάλλει τα μηνύματά της. Για να πετύχουν το στόχο τους τα επιτελεία των διαφημιστικών εταιρειών - είτε κάνουν εμπορική, είτε πολιτική, είτε κοινωνική διαφήμιση - αξιοποιούν όλα τα καλλιτεχνικά μέσα και όλα τα μέσα πειθούς


Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Τα χάλια μου

  • Ιστορική αναδρομή διαφήμισης (part 1)

Στην Αρχαία Ελλάδα µέχρι τον 6ο αιώνα η διαφήµιση ξεκινάει µε τους κήρυκες - ντελάληδες έχοντας τη µορφή της ανακοίνωσης µιάς προφορικής αγγελίας . Παράλληλα µε την προφορική διάδοση των πληροφοριών είναι χαρακτηριστικό ότι διασώθηκαν στα ερείπια αρχαίων πόλεων π.χ. σε τοίχους σπιτιών της Ποµπηίας ή της αρχαίας Βαβυλώνας ανακοινώσεις για θεατρικές παραστάσεις, αγώνες ή µονοµαχίες.

Όταν άρχισε το εµπόριο άρχισε και ο ανταγωνισµός. Από τη στιγµή που άρχισε ο ανταγωνισµός, άρχισε και η διαφήµιση στη σημερινή της μορφή.

Στα τέλη του 15ου αιώνα (1478), εµφανίζεται η πρώτη γραπτή διαφήµιση από έναν Άγγλο εκδότη, γραµµένη στο χέρι, η οποία αναφερόταν στην έκδοση ενός εκκλησιαστικού βιβλίου για πώληση. Τον ίδιο αιώνα το 1492 εµφανίζεται η πρώτη τοιχοκολληµένη αφίσα, πολύχρωµη, που αφιερώθηκε σε θρησκευτική γιορτή στη γαλλική πόλη Reims (Benoit, 1995: 392).

Η ανακάλυψη της τυπογραφίας µε τον Γουτεµβέργιο το 1438 έδωσε ώθηση, ώστε να χρησιµοποιηθούν κινητά στοιχεία για την ανάπτυξη µέσων, όπως διαφηµιστικοί πίνακες (poster), διαφηµιστικά φυλλάδια, αγγελίες εφηµερίδων. Η λέξη διαφήµιση χρησιµοποιήθηκε ως λέξη για πρώτη φορά τον 17ο αιώνα (1655) από εκδότες βιβλίων ως επικεφαλίδα για τις ανακοινώσεις τους).

Η πρώτη διαφήµιση σε εφηµερίδα στην Αγγλία για προώθηση καταναλωτικού προϊόντος αναφερόταν στον καφέ στη Public Adviser στις 26.5.1657. Η δε εµφάνιση των περιοδικών δίνει ιδιαίτερη ώθηση στη διαφήµιση. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η πινελιά της Τέχνης στις διαφηµιστικές αφίσες. Για παράδειγµα τον 18ο αιώνα παριζιάνος αρωµατοποιός δανείστηκε έργο τέχνης του Boucher για να προωθήσει τα αρώµατά του.

Από το 1898 υπάρχουν κινηµατογραφικές ταινίες διαφηµιστικές, όπως για τους σιδηρόδροµους ή τις µουστάρδες. Το 1930 αρχίζει να αλλάζει µορφή εξαιτίας της αλλαγής του πνεύµατος της διαφηµιστικής διαδικασίας: αντί της γνωστοποίησης ενός προϊόντος τονίζεται η αναγκαιότητα απόκτησής του. Εποµένως, αρχίζει η κυριαρχία της εµπορικής διαφήµισης.


Ρόδες & Ελευθερία Αρβανιτάκη - Φοβάμαι (https://youtu.be/EoV05B2JwGk) 

Συγκίνηση, φόβος κι αυτοεκτίμηση

βλέποντας νέους ζωγράφους να ξεπηδούν απ’ τη διαφήμιση


  • Ιστορική αναδρομή διαφήμισης (part 2)

Τον 19ο αιώνα σηµειώνεται ραγδαία ανάπτυξη της διαφήµισης ως αποτέλεσµα της βιοµηχανικής επανάστασης. Η εµφάνιση άλλων µορφών προώθησης των προϊόντων, όπως οι τοιχοκολληµένες γιγαντοανακοινώσεις (γιγαντοαφίσες), διαφηµιστικά φύλλα που πετιούνται στον αέρα δίνουν νέα πνοή στη διαφήµιση. Η ανάπτυξη, ωστόσο, των Ηλεκτρονικών Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας, κατά τον 20ο αιώνα, είναι αυτή που έδωσε σηµαντική και καθοριστική θέση στη διαφήµιση µε την εµφάνιση του ραδιοφώνου στις αρχές του 20ου αιώνα και στα µέσα του ίδιου αιώνα µε την εµφάνιση της τηλεόρασης.

Το 1948 έκαναν την εμφάνιση τους στην Ελλάδα οι πρώτες ραδιοφωνικές διαφημίσεις.

Τη δεκαετία του ‘50 διαφημίζονται κυρίως καλλωπιστικά προϊόντα, ρούχα, κινηματογραφικές ταινίες και είδη καθαριότητας, όπως καθαριστικά και απορρυπαντικά.

Τη δεκαετία του '60 οι εταιρίες άρχισαν να βλέπουν τη διαφήμιση περισσότερο ως επένδυση και λιγότερο ως δαπάνη. Η πρώτη διαφημιστική φωτογραφία, οι πρώτες έγχρωμες καταχωρίσεις, η πρώτη γιγαντοαφίσα τοίχου αλλά και η απαρχή της παρουσίας της τηλεόρασης ως διαφημιστικό μέσο είναι πλέον γεγονός.

Η πρώτη τηλεοπτική διαφήμιση μεταδόθηκε στις ΗΠΑ το 1941 πριν από ένα ματς μπέιζμπολ και είχε διάρκεια 20 δευτερολέπτων. Διαφημιζόμενος; Τα ρολόγια χειρός Bulova!

Όσον αφορά την Ελλάδα, η πρώτη τηλεοπτική διαφήμιση κάνει την εμφάνιση της το 1978, από το Νουνου (η διαφήμιση είναι από το Βλάχας όχι Νουνού) εβαπορέ.


Τρεξε τρεξε μικρούλη: https://youtu.be/J_wCf4_TbQE

Active Member - Πρεμιερα (https://youtu.be/3zMrvAIr-cE)

πες μου για αυτό τον κόσμο που όπως λες δεν αλλάζει.

Κάντο μου σήριαλ, διαφήμιση και ειδήσεις


  • Διαφημίσεις και παιδιά - μελλοντικοί καταναλωτές (part 1)

Αν για τους ενηλίκους οι τηλεοπτικές διαφημίσεις είναι ένα είδος προώθησης του εκάστοτε προιόντος, τα σποτάκια φαντάζουν στα παιδικά μάτια σαν όμορφα παραμύθια. Τα βλέπουν ξανά και ξανά, σύμφωνα με έρευνα της Ένωσης Καταναλωτών «Ποιότητα ζωής» (ΕΚΠΟΙΖΩ), διότι η επανάληψη τους «είναι διασκεδαστική όσο και εκείνη μιας ταινίας κινουμένων σχεδίων, μιας ιστορίας», καθώς δεν είναι σε θέση να κρίνουν και να ξεχωρίσουν τη διαφήμιση από ένα κανονικό τηλεοπτικό πρόγραμμα προτού συμπληρώσουν το όγδοο έτος της ηλικίας τους.

Τα παιδιά, στην Ευρώπη, υπολογίζεται πως περνούν δύο ώρες κατά μέσο όρο την ημέρα μπροστά στην τηλεόραση, αν και οι πληροφορίες που έδωσαν οι οργανώσεις καταναλωτών με βάση τα στατιστικά στοιχεία κάθε χώρας ποικίλουν.

Στην Ελλάδα τα παιδιά βλέπουν κατά μέσο όρο 12 σποτάκια ανά ώρα παιδικού προγράμματος. Ωστόσο τα σκήπτρα, σύμφωνα με έρευνα που έγινε σε 12 ευρωπαϊκά κράτη, τις ΗΠΑ και την Αυστραλία, κατέχει η χώρα των καγκουρό καθώς εκεί τα παιδιά παρακολουθούν ανά μία ώρα παιδικού προγράμματος 29 διαφημιστικά μηνύματα και ακολουθούν τα Αμερικανάκια που βλέπουν 24 σποτάκια την ώρα. Περισσότερα από 25.000 σποτάκια το χρόνο παρακολουθούν τα παιδιά έως 12 ετών σύμφωνα με παναμερικανική έρευνα. Απώτερος σκοπός; Η δημιουργία μιας νέας γενιάς καταναλωτών που βασίζεται κυρίως στην επανάληψη διαφημίσεων από την τηλεόραση.


Παιδική διαφήμιση 1  -- Διαφήμιση carnation και Hotel

  • Διαφημίσεις και παιδιά - μελλοντικοί καταναλωτές (part 2)

Τα παιδιά αυτής της ηλικίας δεν αντιλαμβάνονται πλήρως τον σκοπό και την έννοια της τηλεοπτικής διαφήμισης, απλώς παρακολουθούν ό,τι μεταδίδεται από τη μικρή οθόνη. Γεγονός που ενισχύεται και από τα συμπεράσματα έρευνας που πραγματοποιήθηκε στις ΗΠΑ, σύμφωνα με την οποία ένα παιδί μέχρι τα 15 χρόνια του έχει αφιερώσει 20.000 ώρες μπροστά στην τηλεόραση και μόνον 11.000 στην τάξη του.

Τα παιδιά μπορεί να είναι παθητικοί δέκτες όσων βλέπουν στη μικρή οθόνη, ωστόσο διαμορφώνουν καταναλωτικές τάσεις ακόμη και για όλη την οικογένεια. Έρευνα που έγινε στη Γερμανία έδειξε πως οι νέοι διαχειρίζονται ετησίως ένα ποσό που υπερβαίνει τα πέντε δισ. μάρκα (περίπου 780 δισ. δραχμές), ενώ επηρεάζουν ως ένα βαθμό και τις αγορές των γονιών τους.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως οι διαφημιστές και οι εταιρείες θεωρούν ως «ιδανικό καταναλωτή» το παιδί. Και είναι εκείνο ο τελικός αποδέκτης των «ε